Dywany Ghasghai są wykonywane głównie z wytrzymałej czystej wełny, często pochodzącej od lokalnych stad owiec. Ich kolorystyka jest ciepła i kontrastowa, z dominującymi czerwieniami i odcieniami czerwieni, uzupełnionymi o ciemny granat, kość słoniową, brąz oraz sporadycznie żółte lub zielone akcenty. Układ wzoru zazwyczaj ma swobodny, niestrukturalny i niesymetryczny charakter. Do typowych kategorii wzorów należą geometryczne formy, takie jak romby i medaliony, układy pasowe lub polowe oraz stylizowane motywy zwierzęce i roślinne. Widoczne różnice w obrębie jednego dywanu są cechą charakterystyczną.

Najczęściej używa się wełny dziewiczej, często na osnowie wełnianej; w nowszych egzemplarzach częściowo występuje także bawełna w osnowie i wątku. Paleta kolorów jest ciepła i żywa, z odcieniami czerwieni, błękitu i kości słoniowej oraz akcentami żółci, zieleni lub pomarańczu. Układ wzoru jest swobodny i nie jest ściśle symetryczny. Do kategorii wzorów należą formy geometryczne, proste medaliony lub układy pola, a także stylizowane motywy zwierzęce i roślinne, które mogą wyraźnie różnić się w zależności od egzemplarza.

Runo jest zazwyczaj średniej wysokości lub wysokie i w dotyku miękkie oraz gęste. Dywany są najczęściej wiązane asymetrycznym perskim węzłem, często z lekkimi nieregularnościami. Gęstość wiązania mieści się w niskim do średnim zakresie, co jest typowe dla użytkowej jakości o nomadycznym charakterze. Techniki wiązania i tkania są funkcjonalne i wytrzymałe, z niewielkim stopniem standaryzacji oraz widocznymi, wynikającymi z ręcznego wykonania różnicami.

Runo składa się głównie z wytrzymałej wełny dziewiczej, najczęściej połączonej z charakterystyczną bawełnianą osnową. Paleta kolorów jest wyrazista i kontrastowa, z częstymi odcieniami czerwieni i błękitu, uzupełnionymi beżem, kością słoniową, zielenią lub brązem. Układ wzoru jest prosty i funkcjonalny. Często dominują kompozycje typu allover lub niewielkie układy medalionowe. Kategorie wzorów obejmują przede wszystkim motywy geometryczne, a sporadycznie także uproszczone elementy florystyczne.

Runo jest zazwyczaj średniej wysokości i sprawia wrażenie zwartego oraz wytrzymałego. Do wiązania najczęściej stosuje się asymetryczny perski węzeł, zwykle układany regularnie. Gęstość wiązania mieści się w niskim do średniego zakresie i może się znacznie różnić w zależności od wioski pochodzenia. Techniki wiązania i tkania są w wiejskim rzemiośle ustandaryzowane i konsekwentnie nastawione na codzienne użytkowanie oraz trwałość.

Do runa najczęściej wykorzystuje się wysokiej jakości, wytrzymałą wełnę dziewiczą, zwykle łączoną z bawełną w osnowie i wątku. Paleta kolorów jest zrównoważona i utrzymana w ziemistych tonacjach, z czerwienią, granatem, beżem i kością słoniową oraz zielenią lub brązem jako uzupełnieniem. Charakterystyczny jest układ wzoru w formie wyraźnie wydzielonych pól lub motywów ogrodowych. Kategorie wzorów łączą geometryczne struktury bazowe ze stylizowanymi elementami florystycznymi w ściśle uporządkowanej kompozycji.

Runo ma średnią wysokość i sprawia wrażenie bardzo gęstego, ciężkiego oraz wytrzymałego. Dywan jest najczęściej tkany asymetrycznym perskim węzłem, regularnie i ciasno wiązanym. Gęstość wiązania utrzymuje się na średnim poziomie i została zaprojektowana z myślą o wysokiej odporności na zużycie. Techniki wiązania i tkania mają wyraźnie wiejski, ustandaryzowany charakter i są nastawione na długotrwałe użytkowanie.

Do runa używa się bardzo mocnej, wytrzymałej wełny dziewiczej, najczęściej w połączeniu ze stabilną osnową bawełnianą. Paleta kolorów jest wyrazista i kontrastowa, z dominującymi odcieniami czerwieni i błękitu, uzupełnionymi beżem, kością słoniową lub sporadycznie zielenią. Układ wzoru ma wyraźnie architektoniczny charakter i zazwyczaj opiera się na dużym centralnym medalionie z wyraźnie wydzielonymi narożnikami. Kategorie wzorów są głównie geometryczne, a elementy roślinne występują w mocno stylizowanej, kanciastej formie.

Runo ma średnią wysokość i sprawia wrażenie bardzo zwartego, ciężkiego oraz solidnego. Dywan jest tkany głównie symetrycznym węzłem tureckim, regularnie i gęsto wiązanym. Gęstość wiązania utrzymuje się na średnim poziomie, przy czym trwałość wyraźnie ma pierwszeństwo przed drobnym rysunkiem detali. Techniki wiązania i tkania są mocno ustandaryzowane oraz nastawione na maksymalną odporność na zużycie i zachowanie kształtu.

Dywany Senneh są wykonywane z delikatnej wełny dziewiczej, najczęściej na bawełnianej osnowie. Paleta kolorów jest zróżnicowana i harmonijna, z odcieniami niebieskiego, czerwieni, kości słoniowej i zieleni oraz subtelnymi tonami pośrednimi. Układ wzoru jest bardzo regularny i precyzyjnie rozplanowany. Charakterystyczne są gęste wzory typu allover, często w formie drobnych motywów Herati lub geometryczno-roślinnych struktur, które wymagają dużej precyzji linii.

Runo jest niskie i w dotyku gładkie, delikatne oraz gęste. Dywany są tkane głównie asymetrycznym perskim węzłem, bardzo regularnie i precyzyjnie. Gęstość wiązania mieści się w średnim lub wyższym zakresie, co pozwala na wyraźne odwzorowanie filigranowych wzorów. Techniki wiązania i tkania są kontrolowane, równomierne i nastawione na techniczną precyzję.

Dywany Afshar są najczęściej wykonywane z mocnej, wytrzymałej wełny dziewiczej, często o dość suchym chwycie. Paleta kolorów jest ziemista i stonowana, z ciemną czerwienią, rdzawą czerwienią, błękitem i kością słoniową, uzupełnioną zielenią lub żółcią jako kolorami akcentowymi. Układ wzoru jest przejrzyście uporządkowany i mniej swobodny niż w przypadku wyraźnie nomadycznych dywanów. Kategorie wzorów obejmują motywy geometryczne, małe medaliony oraz stylizowane elementy florystyczne w zwartej, harmonijnej kompozycji.

Runo jest zazwyczaj średniej wysokości i sprawia wrażenie gęstego oraz wytrzymałego. Dywany są najczęściej wiązane asymetrycznym perskim węzłem, zwykle dość równomiernie. Gęstość wiązania mieści się w średnim zakresie i jest nastawiona na trwałą jakość użytkową. Techniki wiązania i tkania są funkcjonalne, solidne i częściowo już ustandaryzowane, nie tracąc przy tym całkowicie rzemieślniczego charakteru.

Runo składa się głównie z wełny dziewiczej, najczęściej w połączeniu z bawełną w osnowie i wątku. Paleta kolorów jest klasyczna i harmonijna, z odcieniami czerwieni, błękitu i beżu oraz zielenią lub brązem jako kolorami akcentowymi. Układ wzoru jest wyraźnie uporządkowany i mniej zróżnicowany niż w dywanach Hamadan. Kategorie wzorów obejmują motywy geometryczne, medaliony oraz uproszczone elementy florystyczne w spokojnej kompozycji.

Runo ma średnią wysokość i jest zwarte oraz gęste w dotyku. Dywan jest najczęściej wiązany asymetrycznym perskim węzłem, układanym regularnie. Gęstość wiązania mieści się w przedziale od niskiej do średniej i została dostosowana do codziennego użytkowania. Techniki wiązania i tkania są solidne, wykonane równomiernie i zgodnie z wiejskim standardem.

Do runa najczęściej używa się wełny dziewiczej, zwykle w połączeniu z bawełną w osnowie i wątku. Paleta kolorów jest zrównoważona i raczej stonowana, z odcieniami czerwieni, błękitu, beżu i kości słoniowej oraz zielenią lub brązem jako uzupełnieniem. Układ wzoru jest przejrzyście uporządkowany i często oparty na medalionie. Kategorie wzorów łączą geometryczne formy podstawowe ze stylizowanymi elementami roślinnymi w uporządkowanej, czytelnej kompozycji.

Runo ma średnią wysokość i sprawia wrażenie gęstego oraz zwartego. Dywany są najczęściej wiązane asymetrycznym perskim węzłem, układanym regularnie i równomiernie. Gęstość wiązania mieści się w średnim zakresie i została zaprojektowana z myślą o trwałej jakości użytkowej. Techniki wiązania i tkania są wykonane równomiernie i zgodnie z wiejskim standardem, co nadaje tym dywanom spokojną i niezawodną strukturę.

Charakterystyczne dla dywanów Gabbeh są bardzo oszczędne, często wręcz minimalistyczne wzory z dużymi jednolitymi powierzchniami, nielicznymi motywami geometrycznymi lub mocno uproszczonymi symbolami. Paleta kolorów często nawiązuje do natury, ale w nowszych egzemplarzach obejmuje także intensywne, wyraziste barwy. Układ wzoru jest celowo spokojny i otwarty, z dużą ilością pustej przestrzeni. Ta wyjątkowa stylistyka wyraźnie odróżnia dywany Gabbeh od bardziej uporządkowanych wzorów klasycznych dywanów nomadyjskich i wiejskich.

Choć dywany Gabbeh są ręcznie tkane i kulturowo zakorzenione w środowisku nomadów, kierują się inną estetyką niż tradycyjne dywany nomadzkie, wiejskie czy plemienne. Reprezentują nie tyle utrwalone wzornictwo przekazywane z pokolenia na pokolenie, co swobodną, nowoczesną interpretację nomadycznej sztuki tkackiej. Z tego powodu Gabbeh są dziś najczęściej klasyfikowane jako odrębna kategoria dywanów i świadomie odróżniane od klasycznych dywanów nomadzkich, takich jak Ghasghai, Lori czy Shiraz.